Toen ik een jaar geleden voor het eerst het boek Taal is zeg maar echt mijn ding van Paulien Cornelisse in de boekhandel zag liggen, vond ik de titel wel zó raar dat ik het hele boek maar liet voor wat het was. De zoveelste poging om populair taalgebruik in kaart te brengen, op het moment dat het in de winkel ligt, is het nieuwe alweer hopeloos verouderd. Zoiets zal ik gedacht hebben. Ook de gekrabbelde beestjes in NRC met de enorme tekstwolken boven het hoofd, van dezelfde Paulien Cornelisse, vond ik niet bijzonder.

Maar toen ze in juli een avond Zomergasten verzorgd had, besefte ik dat ik me door te snelle vooroordelen had laten leiden. Het gesprek met Jelle Brandt Corstius kende een buitengewoon boeiend verloop. Twee scherpe geesten die elkaar goed aanvoelden en zo duidelijk van een jongere generatie dan degenen die meestal de intellectuele gesprekken in de media voeren.

Opvallend was de afwezigheid van kritische beeldfragmenten van de grote wereldproblemen. Vlijmscherp ontleedde ze een onschuldig zomerprogramma over de camping in Bakkum waar een vrouw op leeftijd met haar oude buitenlandse vlam herenigd werd in het bijzijn van haar man. Met haar toelichting werd het optreden van een Britse stand up comedian opeens fascinerend, of de documentaire over een echtgenoot die zich om had laten bouwen tot vrouw waarna de kinderen opeens met twee moeders hadden.

Voor mij voldoende reden om toch Taal is zeg maar echt mijn ding te halen. Dit boek is werkelijk smullen voor wie geïnteresseerd is in veranderingen in de Nederlandse taal van de afgelopen tien, twintig jaar. Het boek is met veel humor geschreven. Cornelisse heeft allerlei interessante voorbeelden verzameld die hoe taal verweven is met iemands persoonlijkheid. De voorbeelden waarmee ze wil zeggen hoe onbegrijpelijk de regels van het Nederlands voor een NT2 leerder moeten zijn, vond ik minder sterk. Maar haar milde oordeel over het maken van taalfouten, gekoppeld aan de vraag waarom taalgebruik zoveel irritatie kan opwekken en tegenover haar eigen ‘zwakheid’, namelijk dat ze anderen graag verbetert, nodigen elke taaldocent uit om eens vanuit een deze perspectieven over je doen en laten na te denken.  

 

Behalve de zomerevenementen Parade, Sail 2010, het Prinsengrachtconcert en de Uitmarkt valt er in Amsterdam ook nog een opmerkelijke zomertentoonstelling te bezoeken. Het Science Center Nemo toont een verzameling van honderden elektrische apparaten die in de afgelopen eeuw de particuliere woning zijn binnengedrongen.

De prikkelende titel: Het Huishoudparadijs betreft huishoudelijke apparaten als stofzuigers, strijkijzers, boilers, wasmachines, magnetrons en koffiemolens. Uitvindingen die op een bepaald moment het huishouden zijn binnengekomen. Een deel daarvan is door de jaren heen verbeterd, bijvoorbeeld stofzuigers, wasmachines, koffiezetapparaten. Een ander deel is gewoon weer stilletjes verdwenen of opgegaan in een nieuwere uitvinding: de centrifuge in de wasautomaat en de boiler in de HR ketel.

Het Huishoudparadijs gaat niet alleen over de apparaten zelf, maar vooral ook over wat hun uitvinding teweegbracht. Althans, het beeld dat de reclamewereld er omheen maakte. Huisvrouwen, modieus gekapt, gekleed en slank, volop genietend van het stofzuigen en koken onder de goedkeurende blik van manlief die dit apparaat maar mooi voor haar had gekocht. In de jaren vijftig en zestig gold ‘het elektrische huishouden’ als een science fiction ideaal. Het elektrische broodmes bijvoorbeeld was een uitwas van naïviteit waar je achteraf alleen maar hartelijk om kunt lachen.

Of niet? Ongetwijfeld laten we ons in deze tijd nog steeds door reclame verleiden tot allerlei aankopen die het leven ‘handiger’ maken. Misschien een aardig gespreksonderwerp voor in de klas. Wie heeft afgelopen weekend iets gekocht voor het huishouden?

De tentoonstelling zelf is nog te zien tot 5 september. De liefhebber moet dus haast maken. Regelmatige museumbezoekers krijgen een duwtje in de rug. Sinds 1 juli is het Nemo gratis toegankelijk voor houders van de Museumkaart.

Ik vond dit een nogal wonderlijke redenering. De strekking van de Wet Inburgering is nu juist dat voor inburgeringsplichtigen de verplichting om lessen te volgen vervangen is door de verplichting om het inburgeringsexamen te halen. Hoe kan een rechter vallen over lesgelden voor lessen waartoe niemand verplicht zijn?

Ik ben op zoek gegaan naar de informatie die de Rotterdamse rechtbank zelf over deze zaak heeft gepubliceerd. Ik concludeer dat er sprake is van een raar misverstand. In de uitspraak wordt nergens gesproken over geld dat voor lessen betaald. In de Associatie-overeenkomst die Turkije en de Europese Unie hebben gesloten staat dat aan Turken geen hogere legesgelden opgelegd mogen worden voor het verkrijgen van een verblijfsvergunning dan EU burgers. Kortom: door iemand zijn permanente verblijfsvergunning te onthouden zal die persoon elke keer opnieuw zijn tijdelijke verblijfsvergunning moeten verlengen en elke keer opnieuw daarvoor leges moeten betalen. Ik vermoed dat een journalisten die verslag doen van de uitspraak legesbedragen hebben opgevat als lesgelden en daarmee een heel andere uitleg geven dan de Rotterdamse rechtbank heeft bedoeld. Daarin gaat het vooral om de hinder die iemand in het Nederlands economisch verkeer ondervindt doordat hij geen permanente verblijfsvergunning beschikt, bijvoorbeeld bij het verkrijgen van leningen, hypotheken of arbeidsovereenkomsten.

 

Zelf was ik dit jaar vroeg op vakantie en vroeg weer terug, vier weken alweer. Het beviel me goed om op tijd weer thuis te zijn en het werk geruisloos te hervatten omdat ‘iedereen’ nog weg was. Maar opeens raakt de vakantietijd duidelijk over de helft of loopt, liever gezegd alweer ten einde. De afgelopen week meldden opeens weer veel vrienden, familieleden, bekenden en zakelijke contacten zich weer present.

Het ‘nieuwe werkjaar’ begint gewoonlijk met een praatje hoe de vakantie geweest is. Ik heb al naar veel verhalen geluisterd. Leuke verhalen, het lijkt erop of de vakanties de laatste jaren creatiever en gevarieerder ingevuld worden dan pakweg tien, twintig jaar geleden. De tijd dat iedereen op de eerste vrije dag zo snel mogelijk in de auto stapte om nog een plekje op een zonnig strand te bemachtigen.

Ik heb de afgelopen dagen verhalen gehoord over een rondreis door Marokko, een campertocht door Californië, een boerencamping in de Ardennen, een hotel in Normandië, een cultuurreis door Zweden, een fietstocht door Engeland, een stedentrip naar Istanbul gevolgd door een fietstocht naar de Waddeneilanden, wandelen door de Pyreneeën en bergbeklimmen in Oostenrijk, een weekendje Antwerpen, een weekje winkelen en musea bekijken in Parijs.

Opvallend is dat de computer een belangrijke rol speelt bij de voorbereiding van al deze reizen. Op de eerste plaats neemt het internet de taak van reisbureaus over bij het boeken van reizen en hotels. Maar daarnaast worden steeds meer persoonlijke contacten met onbekenden op gelegd op vakantiebestemmingen. Op deze manier wordt huizenruil voorbereid en proberen mensen adresjes voor couchsurfing te regelen. En dan zijn er natuurlijk allerlei fora met tips en ervaringen. Wie naar Berlijn wil fietsen kan alles te weten komen over routes, campings, bezienswaardigheden en fietsenmakers onderweg.

Kortom, allerlei mogelijkheden om ook niet standaard vakanties goed te plannen, betaalbaar te houden op basis van bijzondere contacten te leggen. En ook het vertellen en aanhoren van vakantieverhalen wordt steeds leuker.    

 

Deze week was ik na drie jaar weer eens in de Efteling. In die tijd zijn er veel attracties bijgekomen. Ook wordt er al weer volop reclame gemaakt voor ‘Raveleijn’ het evenementencomplex in aanbouw dat volgend jaar open gaat. De nieuwtjes op dit moment zijn de houten achtbaan (Joris en de Draak), de Piraña en De Vliegende Hollander die na een moeizame start nu voor het derde seizoen echt in gebruik is.

Ruim vijftig jaar geleden begon de Efteling als een park waar klassieke sprookjes, zoals Sneeuwwitje en Klein Duimpje werden uitgebeeld. Ook was er een naar huidige maatstaven bescheiden speeltuin. Het sprookjesbos is er nog steeds maar in de loop der jaren is de Efteling uitgegroeid tot een verzameling spectaculaire achtbanen met aansprekende namen als de Python en de Vogel Rok. Opvallend op de lijst van attracties is de Middeleeuwse sfeer die de sprookjessfeer overneemt: De Soete Inval, De Witte Walvis, De Flierefluiter of Het Seylend Fregat.

Neem nu De Vliegende Hollander. Deze attractie is gebaseerd op een klassieke Nederlandse sage die beroemd is in de hele wereld. De Zeeuwse kapitein Willem van der Decken heeft in 1676 de boosheid van God op zijn hals gehaald door uit te zeilen op Eerste Paasdag, dag des Heren het zeegat te kiezen. Sindsdien is hij gedoemd om tot in eeuwigheid over de wereldzeeën te varen. Zeelui zien regelmatig een spookschip dat met bolle zeilen tegen de wind vaart. Wagner inspireerde het na een bezoek aan Nederland tot zijn opera Der fliegende Holländer.

Het idee van een spookschip in noodweer leent zich natuurlijk ook prima voor een achtbaan. Daar speelt de Efteling handig op. Voor een achtbaan moeten mensen vaak lang in de rij staan. Het wachten is deel van de attractie. Je gaat binnen door de deur van een zeventiende eeuws herenhuis. Binnen beweegt de rij zich door een griezelig labyrinth. Eerst het huis van Willem van der Decken. Er heeft brand gewoed. Dan betreedt je een onderaardse gang die overgaat in een opslagplaats en een havenkroeg. Vanuit de kroeg betreed je een haventje waar je met veertien mensen tegelijk in een bootje stapt. Dat voert je mee door een nachtelijke haven waar schepen liggen aangemeerd en overgaat in een donkere tunnel. Dan barst het noodweer los en begint de achtbaan. Het bootje vliegt naar buiten waar een spectaculaire vrije val begint.

Wil de Efteling met dit soort attracties een educatieve functie rol in de samenleving spelen? Ik vind van niet. Daarvoor richt de attractie zich teveel op het spektakel en te weinig op de achtergrond. Dat de Efteling zelf invulling geeft aan het verleden toont bijvoorbeeld het vHe logo naar analogie van het oVc logo. Ik was ook in Villa Volta, een attractie die teruggrijpt op de achttiende eeuwse Bokkerijders in Zuid-Nederland. Ook hier krijgen de wachtenden informatie over de legenden voorgeschoteld. In een volstrekt onbegrijpelijke taal zodat niemand luistert. Wat bij blijft is alleen het huis met de bewegende muren.

Wie meer van Nederland en zijn geschiedenis wil leren kan beter naar de openluchtmusea in Enkhuizen en Arnhem of naar het Archeon in Alphen aan den Rijn. Een prestatie van de Efteling is trouwens wel dat het alle bevolkingsgroepen aantrekt in een heel gemoedelijke sfeer die me doet denken aan Disney World in Florida dat zichzelf heeft uitgeroepen tot ‘The happiest place on earth.’          

 

Arnhem is komende maand de meest geïsoleerde stad van Nederland. Door werkzaamheden aan het station zijn de sporen richting Utrecht, Amsterdam en Nijmegen gesloten. De reizigers zullen zoveel mogelijk met bussen worden vervoerd. Wie dit station wel eens aandoet, valt op dat Arnhem een ingewikkeld knooppunt is met veel sporen, wissels en treinen die op elkaar moeten wachten. De intercity van Utrecht naar Nijmegen rijdt na Arnhem opeens achteruit.

Die ingewikkelde situatie wordt nu grootscheeps aangepakt. Er komt een extra perron en een tunnel gaat ervoor zorgen dat de lijnen elkaar op verschillende niveaus kruisen en geen last meer hebben van elkaar.

Dit weekend is het station van Arnhem landelijk nieuws. Voor de Arnhemmers zelf is de bouw van hun nieuwe station al jarenlang een bron van ergernis. In 2007 werd het oude station gesloopt om plaats te maken voor nieuwbouw. Sindsdien stoppen de treinen op tijdelijke perrons op 200 meter afstand van de geplande nieuwbouw. Deze zijn via loopbruggen te bereiken. Het nieuwe station van de architect Ben van Berkel (van de Erasmusbrug) had in 2009 al klaar moeten zijn maar in 2008 ontstond een patstelling doordat aannemers bij de aanbesteding veel hogere bedragen vroegen dan de opdrachtgever kon bieden. Inmiddels lijkt deze kwestie opgelost door de bouw in fases uit te voeren. Hierdoor zal het waarschijnlijk nog tot 2013 duren voor het station klaar is.

Arnhem is niet het enige Nederlandse station dat hinder ondervindt van verbouwingen. Het valt me de laatste tijd op dat er bijna geen stad meer is waar niet gewerkt wordt aan het station. De website van de NS mist een link ‘stations op de schop’ maar uit eigen waarneming en een rondje internet kom ik tot de volgende lijst van steden waar aan het station gewerkt wordt: Den Haag, Delft, Haarlem, Amsterdam, Hengelo, Rotterdam, Schiphol, Arnhem, Gouda, Utrecht, Tiel, Breda en Gilze Rijen. De bouwwereld zal goede zaken maar van al degenen die dagelijks op deze stations in of uitstappen om op hun school of werk te komen, wordt toch wel erg veel gevraagd.

   brulkikker

Hoewel de meeste aanbieders van inburgeringstrajecten werken met verschillende startmomenten of zelfs helemaal zonder startmomenten, is de maand juli toch een periode waarin over het algemeen de cursussen worden onderbroken. Een enkele diehard gaat door. Zelf heb ik een aantal jaren intensieve zomercursussen geleid en daaraan bewaar ik goede herinneringen. Met lessen van ’s morgens 8.00 tot ’s middags 13.00 u had ik een vakantiegevoel terwijl ik werkte. Geen moeilijke vergaderingen, geen druk van bovenaf over het aanleveren van toetsresultaten of presentietabellen.Vooral wanneer ik me na de les tussen de drommen toeristen mijn fietstochtje naar huis aflegde, voelde ik me een gezegend mens. En ook in de les voelde ik me vrijer dan anders om eens een gek, ‘anders dan anders’ onderwerp aan te snijden.      Wat dat betreft sloot dit gevoel aan bij wat in de media bekend staat als de ‘komkommertijd’ In de media worden onbenullige zaken opeens opblazen tot belangrijk nieuws. Dit omdat het échte belangrijke nieuws ontbreekt, zo luidt de gangbare uitleg van het begrip komkommertijd. Ik geloof daar eigenlijk helemaal niets van. Komen de media niet het hele jaar door met allerlei berichten waarbij je vraagtekens kunt plaatsen waarom zij het nieuws  uitmaken? Of dat zij niet veel groter worden gepresenteerd dan passend is, oftewel de zoveelste hype?   Eerder denk ik dat de komkommertijd een uitsluitend door de media zelf ingegeven traditie is. Even is er een algehele behoefte aan afwijkende criteria ten aanzien van het samenstellen van nieuws. En met deze criteria in de hand gaan journalisten gericht op zoek naar nieuwswaardige feiten. Als er één criterium uitspringt, is dat wel dat er berichtgeving verwacht wordt over bepaalde dieren die opduiken op onverwachte plekken. Vanochtend bijvoorbeeld, ging de helft van het radio 1 journaal over de ontdekking van een Zuid Europees insect in een Amsterdamse iep. Vorige week was er opeens een Amerikaanse brulkikker die een ernstige bedreiging vormt voor onze oerhollandse zoetwaterbiotopen. Eerder deze zomer werd uit de Waddenzee een jonge orka opgevist. Uit eerdere jaren herinner ik me de vale gieren die door gebrek aan kadavers in Spanje neerstreken in Noord-Brabant. In hetzelfde Noord-Brabant bedreigden eikenprocessierupsen de Tour de France, uitgerekend op het moment dat dit wielerevenement, eveneens exoot, ons land aandeed. En niet te vergeten natuurlijk: het mysterieuze katachtige roofdier dat het anders zo lieflijke Limburg wekenlang tot een gevaarlijke vakantiebestemming maakte. Is dit gegeven geen aardig onderwerp voor een schrijfopdracht tijdens een zomercursus? Op  een bekende plek verschijnt een vreemd beest. Nog leuker is het als daar serieuze consequenties aan verbonden zijn: bedreiging van de omgeving, gevaar voor mensen. Vertel in de instructie dat de lezer dit aspect niet onthouden mag worden! Maar een nog mooier komkommerverhaal ontstaat wanneer gevaar, bedreiging en curiositeit van het vreemde beest onomstotelijk vaststaan, maar nog niet de aard van het vreemde beest zelf, of zelfs niet eens zijn aanwezigheid. Precies als het geval was bij de Limburgse katachtige van enkele jaren geleden.Het Monster van Loch Ness lijkt ook een klassiek voorbeeld waarin al deze elementen samenvallen, maar toch mag dat niet als onderwerp gekozen worden. Onze komkommerverhalen dienen zich af te spelen op een bekende plek, wat niet het geval is bij het Schotse monster. Dat houdt zich immers schuil op de bodem van Schots meer dat vanwege zijn diepte ook een mysterie blijft.

 

Automobilisten die ’s nachts heel het zuidwestelijke deel van de Ring A10 van Amsterdam nemen, kunnen opeens in een file terecht komen die veroorzaakt wordt door een openstaande brug. Deze beweegbare brug in de Ring vormt de scheiding tussen het brede water langs het Amsterdamse Bos, de Nieuwe Meer, en de Schinkel, een vrij drukke vaart die recht omhoog door de stad loopt en uitkomt bij de Houthaven.

De drukte op de Ring staat in schril contrast met de idyllische sfeer eronder. Amsterdammers die de fiets naar het Amsterdamse Bos nemen steken hier een sluisje over en vervolgen hun weg over het Jaagpad onder de Ring en komen tussen grazende wisenten uit bij de Oeverlanden. In zomertijd brengt een pontje je in het Amsterdamse Bos.

Twee weken geleden verzorgde een vriend van mij die bij Arcam (de stedelijke architectuurdienst van Amsterdam) werkt een eenmalige excursie per fiets langs de Ring. Hij had een traject uitgezocht dat de 34 kilometer lange Ring zo goed mogelijk van opzij volgde: fietspaden, gewone wegen door stadswijken en over bedrijfsterreinen maar ook paden door het gras van het talud die door voetgangers in stand gehouden worden. Hij liet ons een illegale feestruimte zien die verscholen lag achter het Beatrixpark, hij vertelde over de architectuur bij het IJsbaanpad waar in de jaren zestig het Burgerweeshuis was gebouwd volgens de principes van een Afrikaans dorpje.

Maar het bijzonderste plekje van de dag was wel ‘Huis te vraag’ de ‘begraafplaats in ruste’ aan de westelijke oever van de Schinkel, ter hoogte van het Olympisch Stadion. Je kunt de begraafplaats oplopen vanaf de Rijnsburgstraat. Bij de ingang staat een heel bijzonder houten lijkenhuisje. De voormalige aula ligt wat verderop. Dit gebouw wordt bewoond door het kunstenaarsechtpaar Leon en Willemijn van der Heijden. Zij zijn degenen die deze plek uit handen hebben weten te houden van projectonwikkelaars. Drieëntwintig jaar geleden zijn zij begonnen met de ‘ontginning’ van de verwilderde tuin met vervallen graven. Nu is het een stemmige plek waar altijd mensen neerstrijken die even de stilte zoeken van een bankje met uitzicht op groen. De beheerders hebben evenwicht gebracht tussen het actieve groen (klimop) en de rustende graven. Je kunt je niet voorstellen dat hier op de voormalige begraafplaats van Sloten 12.000 mensen begraven zijn tussen 1891 en 1962. Als stenen konden spreken ……    

Voor wie regelmatig te maken heeft met de nieuwe aanpak van leren en examineren op basis van het ontwikkelen van competenties biedt dit boek een helder overzicht. Alle gebruikte termen zijn goed gedefinieerd en overzichtelijk naast en tegenover elkaar geplaatst in schema’s. Dit alles is toegesneden op het moderne beroepsonderwijs maar ook als je het als NT2’er of inburgeringsdeskundige leest besef je hoeveel elementen het inburgeringsexamen gemeenschappelijk heeft met het beroepsonderwijs: assessments, portfolio’s, panelgesprekken.

In de inleiding maakt Laming duidelijk wat de grote omslag in de moderne maatschappij is waarin de beroepsvoorbereiding mee moet gaan: ‘Wij hebben ons ontwikkeld van een aanbodgerichte productcultuur naar een vraaggestuurde dienstenmaatschappij.’ Vroeger stapte iemand als metselaar, arts of boekhouder de maatschappij in. Duidelijk was wat zo iemand moest kunnen. Tegenwoordig vraagt de maatschappij om mensen die bepaalde taken kunnen volbrengen. Vakkennis is slechts een deel van de vaardigheden die daarvoor nodig zijn. En met elke taak waar je aan werkt, bouw je weer nieuwe vaardigheden (competenties) op. Een leven lang leren dus.

Toen ik het boek las begreep ik ook hoe er door het nieuwe model taken en verantwoordelijkheden zijn ontstaan bij de begeleiding van leerlingen: naast de vertrouwde vakdocent zijn dit de mentor, de leercoach, de examinator / assessor, de productontwikkelaar en de BPV-praktijkbegeleider. BPV staat voor beroepspraktijkvorming, het bedrijfsleven zelf  is ook verlengstuk geworden van de school.

Natuurlijk vraag je je af of het bij als deze veranderingen niet slechts gaat om nieuwe wijn in oude zakken. Ook vroeger werd heus wel ingezien dat vakkennis ontwikkeld werd door confrontatie met situaties die om oplossingen vroegen: ‘de praktijk is de beste leermeester’.  

Maar dat was een opvatting die je vooral buiten de schoolmuren hoorde. Maar de manier waarop nu het onderwijs zelf de scheiding tussen theorie en praktijk doorbreekt, lijkt me echt nieuw.

 

 De staking van de vuilnisophaaldienst in Amsterdam is ten einde. Afgelopen donderdag werden de bergen vuilniszakken in de straat in een uur tijd verwijderd. Wat restte was weggewaaid zwerfvuil dat her in der verspreid lag.

Mijn oog viel op een vergeelde krant die door de wind voor mijn deur terechtgekomen was. Omdat het geen gewone krant was, raapte ik hem op en tot mijn verbazing las ik de datum: 25 mei 1937! Het ging om een editie van het avondblad: Het Volk, dagblad voor de arbeiderspartij, nummer 14565. Het papier verkeerde in prima staat, alle artikelen waren uitstekend te lezen dus zonder alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, raapte ik deze krant op om hem ’s avonds op de bank te lezen.

Hoe fascinerend is het om op 23 mei 2010 een krant in huis te krijgen met het nieuws van een dag die drieënzeventig jaar achter je ligt. Het grootste deel van de voorpagina wordt in beslag genomen door twee berichten over de Spaanse Burgeroorlog. Ten noorden van Bilbao heeft de rebellen-luchtmacht de stad Munguia gebombardeerd. In Madrid hebben regeringsbatterijen de rebellen in de universiteitsstad Madrid ernstige verliezen toegebracht. De Franse regering heeft 33 Spaanse vliegtuigen teruggestuurd die in Toulouse en Pau waren geland. In Amerika heeft Roosevelt succes met de invoering van een algemene werkloosheidsverzekering en ouderdomsrente.

Sommige binnenlandse berichten zouden zo vandaag of gisteren gebeurd kunnen zijn. Inde vuurwerkfabriek van Leeuwarden zijn bij een ontploffing twee werklieden omgekomen: de 56 jarige gehuwde Bouke Laskewitz en de 18 jarige ongehuwde B. de Vries.

De ontdekking van het heelal was begonnen, al zat het die dag blijkbaar niet helemaal mee. De stratosfeerballon van professor Piccard was die ochtend verbrand. Professor Piccard genoot grote bekendheid. In een gondel aan een luchtballon was hij in 1936 tot een hoogte van meer dan 16 km opgestegen.

Veel artikelen bevatten voorspellingen met betrekking tot de verkiezingen die ‘morgen’ gehouden zullen worden. Verder is het crisis. De gemeente Rotterdam is in conflict met de Provincie Zuid-Holland over het verstrekken van schoolmelk aan 6000 kinderen. De gemeente is van mening dat het leervermogen van de kinderen door slechte omstandigheden thuis is aangetast en wil daar op deze manier iets tegen doen. Volgens de provincie past dit plan niet in de bezuinigingen.

Ik zie drie kolommen met kleine advertenties: eerlijk meisje; flink dagmeisje; kamermeisje, net dagmeisje, zelfst. meisje, juffrouw, Hollands meisje, net werkmeisje. De verdiensten variëren van drie tot zes gulden per week. Blijkbaar was het in deze periode van enorme werkloosheid toch moeilijk om huishoudelijk personeel te vinden.

De krant eindigt met sportberichten en een pagina grote advertentie van C&A. Jurken worden aangeboden in Drie Zuilen: Kleinprijs (ongeveer 4 gulden); Guldenmidden (ongeveer 8 gulden) en Keurklas (tussen 15 en 20 gulden).

Tot zover een dag uit het leven van 1937 in 2010. Een boeiende ervaring.